حس عجیبیست
سرگردان میان
غباری از افکار ذوب شده
و قرن شورش ها
قدم زدن.
دردناک است
گریستن
برای آنان
که در منجلاب موهومات
رها شده اند.
ستون های آفرینش
به لرزه در آمده اند
و پیکر مدرنیته
در حال فروپاشیست
زندانی به نام زمین
اسیر…
سایه ی فرمانروایان خودکامه ای است
و مغزهای متورم از یقین
در پی نعره های مسلسل وارپمیان چرخ دنده های روزگار
خرد میشوند.
