از دل سنگ روزگار سرد و کبودیم
همه عمر چون دریا تشنه ی رودیم
غروب رنگی را ندیده توشه سفر بستیم
بغض را فرو خوردیم و کوه درد بودیم
از دل سنگ روزگار سرد و کبودیم
همه عمر چون دریا تشنه ی رودیم
غروب رنگی را ندیده توشه سفر بستیم
بغض را فرو خوردیم و کوه درد بودیم
