سازمان های بین المللی بازیگرانی هستند که صرفا ابزاری در دست دولت های قدرتمند برای وجهه ی حقوق بشر و انسان دوستی در ظاهر و نیل به اهداف پنهان در باطن هستند .هیچ کدام از این سازمان در جهت اهداف ذاتی خودشان عمل نکرده اند . که اگر چنین بود واقعه کشتار بوسنی اتفاق نمی افتاد که امروز شاهد کشتار و تعرض به مرزهای قانونی کشور ارمنستان باشیم . امروز ما مشاهده میکنیم که عملکرد ضعیف و کاریکاتوری سازمان های حقوق بشری باعث گردیده است که حقوق بشر،حقوق زنان و صلح جهانی به زیر سوال رود .از اعدام های بی شمشیر ،واژه های خشکیده در گلو و آلاله های بردار آویخته و سرزمینهای غسل شده با خون شهدا نمونه های از عملکرد پوچ سازمان های بین المللی در طول ادوار بوده است.بی عدالتی ،نابرابری،نسل کشی و جنگ و کودکان یتیم شده ماحصل وجود سازمان های بین الملل هستند .جویبار حقوق بشر با سدهای دولت های در راس و قدرتمند خشکیده است و دنیا چون اردوگاه شکنجه برای بشر به چنگال گرگان سیاست مدار در آمده است .حقوق زنان در سرتاسر دنیا با تبعیض سن،قومیت،آیین ها،شهروندی ،تحصیلات و سلامت…سرکوب و به نوعی نادیده گرفته شده است .در این قهقرای تاریخی که هر لحظه میان آشوبی که شرق را در دستان پلید غرب و غرب را به دستان خونین شرق اسیر کرده است،انسان ها را با شعارهای آزادی و برابری پشت درهای بسته حقیقت با دی اکسید کربن بی قانونی در گورستان افکار زنده به گور میکنند.اقبال خاموش جوانان با باروتی از حسرت ها و دردها در کارگاه تقدیر روزگار در حال انفجار است و در خیابان متروک عدالت صحبت از کدام حقوق بشری ایست که دنیا این چنین پر از زخم و خشم و نفرت گشته است.روی نقشه ی آبی رنگ جهان ما را تکه تکه کرده اند و قانون های نانوشته را بر ما دیکته میکنند.
و منادیان و سازمان های حقوق بشری در پشت میز به نظاره نشسته اند و صرفا با یک بیانیه ی ضعیف و بدون ضمانت اجرایی به اعمال نظر میپردازند.
ارمنستان امروز نیازمند حمایت جهانی واجماع کشورها برای رسیدن به حقوق قانونی خود است که در طول تاریخ نادیده گرفته شده است .
پدران و مادران میخواهند به فرزندان خود پاسخ دهند که چرا ارمنستان هر روز کوچک و کوچکتر میشود و کسی در مقابل این سوال پاسخی نمی شنود .
