anita1

افسوس ستاره های تنت چون سنگ بود باران اشک هایت برایم قشنگ بود در صندوقچه خاطرات دنبال سوسو امید برق چشمانت فروغ خفته در جنگ بود

شب فرا رسید پرده سیاهش،بر بوم افکارم سایه افکند غروب سرخ لاله ها جویبار خونیست در رگهایم. حضور بی وقفه سایه ات همچون خنجریست بر قلب ویرانه ام… قلمم را برداشته تصویری از دیدگان بلورینت رسم میکنم… تا سپیده صبح…

ساقی و بنده ی جام شدیم فارغ از غصه ایام شدیم در دستهایمان خوشه های انگور حکیم و شاعر چون خیام شدیم

در دوران قحطی سخن و لال پرست به دور از منطق و عالم فال پرست میان جنگل نفرین وهوس،غرق شدند انسان نماهای به دور از عقل و خیال پرست  

از هرچه حس دوست داشتن است بیزارم به غزلهای عاشقانه شک دارم. حس شهوت تاج پادشاهی دارد… تبسم ها دروغ و ریا دارد. محبت ها همه دلیل و منطق دارد… چشمها گرد شده از تهوع احساس مردمک ها ورم کرده…

با تمامی دنیا وعالم درونم در جنگم چیست ان هوس نفرین شده در چنگم خاک سرد را بر هوس سیه روی میریزم درونم یخبندان احساس و چون سنگم  

بعد سالها رفت و تنها گذشت چون سایه ای از بالای دریا گذشت زیر حریر نقره ای مهتاب ناپدید گشت از تمامی زندگی و دنیا گذشت  

چه شد آن همه سال، احترام و مردی چیست آن حس شهوت و دلسردی ارزش هوس بیشتر از عمراست؟ دردت همان هوس و تو بی دردی؟  

ای ستارگان خفته در اغوش آسمان بوسه میزنی بر تن عریانش ناگهان من از دور میبینم این خیال واهی را میکشم نتهای سیاه جدایی ،تو بخوان    

عمری گذشت قیل و قال جوانی در دامن کهنسالی محو شد.. قطرات بوسه بر تن سنگ شده در سینه های آکنده از احساس میان بحبوحه‌ی جوانی… غیبت طولانی خورشید در اسمان ابی خروشان چراغش را تاریک ساخت… خورشید معطل میان…