خدایا این بود خلقتت
این بود ان فرشته بی بال
که به خود می بالیدی
این بود آن انسان پاک و بی گناه
که روح خود را در ان دمیدی؟
دیدی چه بر سر آوردند
اکنون غرق در منجلاب گناه
با سیرتی زشت و پلید
مانده بر سر دو راهی
ان بنده حقیر
آنقدر غرق در سیاهی شده
که خودت را هم انکار میکند
به کجا رسیدی
کاش ذات انسانیت را
در همان لحظه تولدش
در او می نشاندی
همچون بذری در خاک
که ریشه هایش چنگ بر زمین می زنند
ربشه انسانیت چنگ بر
جوهر وجودیش می زد
